"Avóa, contame unha lenda"

 O outro día,decidín preguntarlle a miña avóa por algunha lenda da que se falase na súa escola ou coas súas amigas,máis ela dixome que sabía outra máis interesante,a cal escoitara en casa,en boca da súa visaboa,e esta era a procesión das Xás :

A Procesión das Xás, ou Procesión das Xans,  trata dunha procesión semellante á da Santa Compaña, pero que se diferencia de ésta en que non son as pantasmas dos mortos os que van nela, senón as pantasmas dos vivos.
Marchan en dous filas e levan un cadaleito. Canto máis cerca do cadaleito vaian os espíritus destas filas, máis rápido morreran. Os que van máis lonxe poden tardar ata tres ou catro anos en morrer. 

O peor de todo non é isto, senón que quen atopara esta procesión,podía sentila,máis non vela,e deste modo non podía escapar,e unha vez que topaba con esta,volvíase visible. O encontro dábase case sempre nos cruces dos camiños, onde era costume deterse cos difuntos para que os sacerdotes botasen responsos (oración en honor aos mortos). 
 Se o que a atopaba era amigo dos que ían na procesión,o único que facíanlle era levalo polo aire a outra parte;máis se era enemigo,dábanlle una brutal paliza e o arrastraban polas silveiras e os toxos. 
 
Isto,aínda que non sexa tan coñecido agora como fai unos séculos,dise,que segue a existir.
Son poucas as persoas que hoxe en día ven a Procesión das Xás, pois para iso necesitase poseer unha de estas condicións: que o padriño de quen a ve, rezase mal o credo cando o bautizaron, ou ben que o sacerdote cambiase os santos óleos confundindo os da extrema unción cos del bautismo. Tal error podese remediar bautizándose de novo.

Segredo dos camiños galegos

Non sorprende a ninguén este apodo de Galicia misteriosa que estamos a tratar,xa que en Galicia escondense por todas parte segredos,castros antigos con centos de curiosidades..Galicia terra de meigas,que atopanse nos bosques e montes galegos.

Sobretodo atopamos todos estos misterios en camiños,perdidos,como o camiño secreto de Galicia.Camiños que na época romana díciase que levaban ata "O fin do mundo".
Asombroso é o que podemos atopar entre as silvas de estos camiños..Por estas rutan han pasado relixiosos e políticos,artistas e labregos,todo tipo de cargos,dende o comezo da historia ata o día de hoxe que seguen a pasar os máis afortunados.
Nas súas marxes crearonse:castros,templos,hospitais,vilas,fontes...e todas estas albergan miles de historias encantadas fascinantes.

Non podese negar que algo especial ten que ter cando é a dia de hoxe que miles de personas seguen perenigrando estes camiños dende todas partes do mundo,ata Santiago.Albérgase sen duda algun tipo de maxia para que tanta xente tan diferente veña ata aquí a pé.

Camiño cercano á  Lavacolla

                                                           
                                      Maxia sen ir máis lonxe nos albergues construídos para todos os que queiran pasar a noite nestes camiños,ou nos lugares que podes atopar mentras camiñas cara o destino que é a Catedral de Santiago.Algúns dos meus lugares máis especiais son A lavacolla,que é un río pequeno no cal cóntase que a xente do medievo e os antigos peregrinos viñan aquí para lavarse e purificarse antes de chegar ata Santiago,porque se non o seu camiño non valería para nada e terían que volver ata este punto para purificar a súa alma.E outro lugar que encántame é a Capela do Ciprés; unha pequena capela cun encanto especial a cal ten ao seu lado unha árbore milenaria, e que foi construída cando a árbore xa estaba aquí,por uns monxes a finais do século IX.

Fai un tempo lín nun libro sobre a historia galega a seguinte frase: "Os símbolos verdadeiros permanecen no tempo como soporte de realidades intanxibles, expresando ideas universales."
Creo que ten toda a razón do mundo,e é bonito ver como algunhas das ideas galegas que permanecen no tempo dan lugar a ideas universales,que coñecense en todo o mundo como é todo o relacionado a este camiño .